Ansichtkaart Camping Vinkenhof van de familie Knubben in Engwegen omstreeks 1965
In gesprek met Sjir, zoon van de Hubert (Bér) en Maria Knubben-Keulers. Met veel enthousiasme en plezier vertelt hij over zijn herinneringen aan de tijd dat zijn vader en moeder hun droom verwezenlijkten, namelijk het starten van een pension met camping aan de voet van de Keutenberg.
Het verhaal van camping Vinkenhof begint in het jaar 1954. Het gezin Knubben-Keulers woont in Strucht, schuin tegenover café Weerts. De ouders hebben het plan om een pension met camping te starten in Engwegen, maar helaas krijgen ze daar geen vergunning voor. Omdat hun huis in Strucht te klein wordt voor het groeiende gezin Knubben, bouwen ze een kleine boerderij op een stuk grond van opa Knubben in Engwegen. In april/mei 1954 verhuist het gezin met 7 kinderen naar hun nieuwe onderkomen. Opa en oma Knubben verhuizen ook mee, dus het is meteen een drukke boel in hun nieuwe boerderij. Maar het wordt nog drukker, want uiteindelijk groeit het gezin nog met 5 kinderen. In totaal 12; 4 jongens en 8 meisjes.
Zoon Sjir was 6 jaar toen het gezin naar Engwegen verhuisde. Hij weet dat zijn vader begon met een speeltuin bij hun nieuwe huis. Hier kwamen veel kinderen uit Strucht en Sjin spelen. De eerste stap naar een pension met camping was gezet.
In 1955/1956 kreeg de familie toestemming voor de aanleg van de camping en de ombouw van de boerderij tot pension. Het terrein rond de boerderij werd geschikt gemaakt voor tenten en veestallen werden omgebouwd tot een horecagedeelte met een zaaltje een een bar/cafe. Natuurlijk moesten er ook sanitaire voorzieningen gebouwd worden. Maar er was nog geen waterleiding in Engwegen. Maar Bér Knubben was een man van oplossingen. Via de waterpomp werd het water handmatig naar 2 bakken op het dak gepompt. Dit zorgde voor druk op het water, waardoor de toileten gespoeld konden worden en er stromend water uit de kraan kwam.
De boerderij moest verbouwd worden tot pension. Er werd bij- en verbouwd, zodat er extra slaapkamers kwamen voor gasten. De slaapkamers van de kinderen verhuisden naar de zolder, want er moesten zoveel mogelijk kamers vrijgemaakt worden voor gasten. Met de groei van het aantal campinggasten groeide ook de behoefte aan meer ruimte. Hiervoor werd de camping uitgebreid met 2 weilanden die aan de linkerzijde van de camping lagen. Deze grond werd gekocht van de families Cuijpers en Bemelmans.
Ma Knubben had gastvrijheid hoog in het vaandel staan en wilde dat het de pensiongasten aan niets ontbrak. Er was zelfs een schoenpoets-service. Als de gasten ’s avonds de schoenen voor de slaapkamerdeur plaatsten, dan zorgde zij ervoor dat deze de volgende morgen mooi gepoets (gewiekst) waren. Ook werden de campingspullen of koffers van de gasten die met de trein kwamen met een handkar van en naar het station vervoerd.
De start van het vakantieseizoen was meestal rond Pinksteren en duurde tot begin september. In de beleving van Sjir was het altijd een drukke en gezellige boel op de camping. Het was een leuke tijd.
De camping werd overgenomen door 2 dochters, Gerda en Fieny en hun mannen Hans en Jo.
Uiteindelijk vertrokken Gerda en Hans weer terug naar Zwitserland, het geboorteland van Hans, en werden Fieny en Jo Hollanders-Knubben de eigenaren en beheerders van de camping. Zij zorgden ervoor dat camping Vinkenhof verder werd uitgebouwd tot een gezellige familiecamping, waar het goed vertoeven was voor jong en oud.
Op dit moment wordt de camping beheerd door de familie Weijts en wordt deze verder aangepast aan de normen van deze tijd. Het is nog steeds de gezellige familiecamping aan de voet van de Keutenberg.
Met dank aan Sjir Knubben voor zijn bijdrage aan dit verhaal .
