Graafstraat omstreeks 1935 met de coöperatie “De R.K. Werkman” onder de poort van de fam. Rijcken. Later was hier het postkantoor van Schin op Geul gehuisvest
In de vorige eeuw konden inwoners van Schin op Geul en Oud-Valkenburg hun dagelijkse inkopen gewoon in het dorp doen. Winkels waren er genoeg. Bij de kerk was de “Coöperatie” van Lieske Rijcken en de winkel van Siepers. Later kwamen daarvoor in de plaats de winkels van Jeanneke Bosch en Maria en Frits de Graaf-van Loo. In Strucht hadden Harry Erven (opgevolgd door dochter Els en haar man Jacques Steinbusch) en Harry Smeets hun winkel en in Oud-Valkenburg kon je bij Marieke en Sjang Heiligers-Scheijen terecht voor de boodschappen.
Op de foto het huidige pand Graafstraat 1 waarin de coöperatie “De R.K. Werkman” gevestigd was, de kruidenierszaak van Lieske Rijcken. Zij verkocht onder andere groene zeep uit het vat, stroop uit de ton, koffiebonen uit grote blikken, zout, suiker, petroleum, drop, enzovoorts. De “waar” werd los verkocht en na aankoop werden veel van de gekochte spullen verpakt in een “tuut”. Deze tuten werden vaak zelf gemaakt door de kruidenier. Eenmaal gebruikt, werd zo’n zak niet weggegooid, maar opgevouwen en bewaard. De gebruikte zakken werden vaak door de kinderen teruggebracht en hergebruikt. Als beloning kregen zij dan bijvoorbeeld een klein zakje drop of ander snoepgoed.
Rond 1950 keert Willem Rijcken terug in ons dorp en gaat samenwonen met zijn twee ongetrouwde zusters Mina en Lieske in het huis schuin tegenover de kerk (tegenwoordig Graafstraat 1). In het pand is dan ook al het postkantoor gevestigd. Willem Rijcken wordt de postbode van ons dorp en zijn zus Lieske zorgt voor het postagentschap. Postbode in de vijftiger jaren van de vorige eeuw in Schin op Geul was geen sinecure. De dagelijkse routing werd door twee bestellers gedaan en voor beiden betekende dat allereerst vroeg opstaan om de zakken met post uit de eerste trein te halen. De postbezorging in het dorp was op zijn minst een stevige wandeling annex fietstocht, gepakt en gezakt. Willem Rijcken voelde zich voor dit hele proces verantwoordelijk – samen met zijn zuster Lieske, die het postkantoor bemande. Buiten de dagelijkse route door het heuvelland, was er ook nog de bezorging van telegrammen. Dat kon er achteraf bijkomen en werd extra als overwerk gehonoreerd. Het aanreiken van een telegram op Berghof in de late namiddag leverde een kwartje op; daarvoor moest Willem dan de Keutenberg bestijgen en lijf en leden riskeren, want de waakhonden op Berghof hadden liever geen vreemd bezoek op het erf. Het zal duidelijk zijn dat postbode in die dagen een gezond beroep was met veel buitenlucht, maar soms ook gevaarlijk en niet direct geschikt om rijk van te worden.
